ما آدم ها به دنيای عشق همانطور پا می گذاريم که به يک آب ِ سبز كم رنگ يا آبی رنگ ،‌نه چندان مورد اعتماد ولی هوس انگيز ، آبی كه عمق و سرمايش را نمی دانيم ، اما با قلبی مشتاق وارد می شويم ، اول يك پا ، بعد پای ديگر را در آب می گذاريم  و آهسته كف آب راه می رويم ،آهسته ء‌آهسته و با احتياط -  ابتدا شيب زياد تند نيست بعد يكدفعه زير پايمان خالی می شود ، ديگر چاره ای نداريم ، دست ها رو جلو می بريم و صورتمان از آن خنكی كه در انتظار ماست پر از طراوت می شود ، و تمام وجودمان سرشار از شادی و ترس  ، كمی ترس و بسيار شادی و حالا واقعاً كار ساده ای است ، شنا می كنيم ( البته اگر قبلاً آموخته باشيم ) چه خوشبختی بزرگی خدای من ، چه خوشبختی بزرگی ، در آب سبز کم رنگ يا آبی رنگ همان احساسی را داريم كه در بخشی از آسمان ، در عشق نو پا همان احساسی را داريم كه هنگام نزديكی به خدا ،‌لذت حيرانی و سرگردانی ،‌لذت ديوانگی ،  لذتي مث لذت بردن يك ماهی از آب سبز كم رنگ يا آبی رنگ ، لذت انتظار و نا اميدی از انتظار ،‌لذت پايان انتظار ،‌لذت پشت لذت !

می خواهم نباشم و فراموش شوم، بودن سخت است و نبودن آرامشی است که در نبودن آرزوی بودن آن را داری، می خواهم بمانم تنها در رهایی خویش و با خویش بخوانم آوایی بلند در دل كه:

روزگاري مردم دنيا دلشان درد نداشت هر كسي غصه اينكه چه ميكرد نداشت چشمه سادگي از لطف زمين ميجوشيد خودمانيم زمين اين همه نامرد نداشت

هرگز فراموش نمیکنم سخنانی که از چشم های تو شنیدم....

گفتم:ازکجا معلوم،پس ازمرگ زنده شویم؟